viernes, marzo 03, 2006

Uno de Kavafis

Una noche

La habitación pobre y vulgar,
escondida en los altos de la taberna equívoca.
la ventana la calleja,
estrecha y sucia. Y las voces abajo
de unos cuantos obreros
distrayendo su tiempo con las cartas.

Y allí, sobre aquel lecho ordinario y humilde,
el cuerpo tuve del amor, los labios
voluptuosos de la embriaguez, purpúreos
de tal embriaguez que cuando ahora,
después de tantos años, esto escribo
en mi casa vacía me embriago de nuevo.

9 Comments:

Blogger ex-lvna. said...

Es muy bueno, paseando entre blogs eh dado con el tuyo, me agrada bastante, estare por aqui visitando.

11:25 p.m., marzo 03, 2006  
Blogger Vicadin said...

para mí no existen tabernas equívocas.
saludos hilda!!

2:17 p.m., marzo 04, 2006  
Anonymous Anónimo said...

llevo mucho tiempo prometiéndome que voy a hacer una colección de estampas del pasado, para todos esos días en que en la casa vacía necesite embriagarme de uno o varios recuerdos:

- hace siglos, sonia diciéndome: "¡pus claro que te quiero!"

- serena, bellísima, y su pregunta: "¿tú no entiendes señales, verdad? ¡dame un beso!"

- gloria la primera vez que se me acercó, flaquita y con el pelo cortísimo: "oye, manuelito, te ves muy guapo... ¿qué se necesita para ser tu amiga?"

pero no sé dónde guardarlas...

10:55 a.m., marzo 05, 2006  
Blogger HL said...

Manuelito querido, las guardamos aquí si quieres, mientras les construyes su propio resguardo.

12:21 p.m., marzo 05, 2006  
Blogger Salvador Fabela said...

Magnífico blog, querida Hilda!! Es una delicia leerte.

Con respecto a mi blog, lo veo como algo posible. No sería muy pronto pero ahora ya lo considero. Me animaste!! Gracias.

Otro abrazo.

7:31 p.m., marzo 05, 2006  
Blogger HL said...

Venga Rovan! lo estaremos esperando. Y gracias por la visita.

7:51 p.m., marzo 05, 2006  
Anonymous Anónimo said...

(Follas Novas, 1880)

Cando penso que te fuches,
negra sombra que me asombras,
ó pé dos meus cabezales
tornas facéndome mofa.

Cando maxino que es ida,
no mesmo sol te me amostras,
i eres a estrela que brila,
i eres o vento que zoa.

Si cantan, es ti que cantas,
si choran, es ti que choras,
i es o marmurio do río
i es a noite i es a aurora.

En todo estás e ti es todo,
pra min i en min mesma moras,
nin me abandonarás nunca,
sombra que sempre me asombras.

Rosalía de Castro 1837-1885

8:05 p.m., marzo 05, 2006  
Blogger HL said...

Gracias Coliflorero!!!! Qué bonito regalo!

Un beso

9:29 p.m., marzo 05, 2006  
Blogger HL said...

Y volver... cruel! Que te desapareces tanto tiempo y yo te extraño por acá!

Dejaste una foto grande con Vicadín, eres la neta!

Un abrazo bien fuerte!

9:12 p.m., marzo 06, 2006  

Publicar un comentario

<< Home